Veel eerder dan normaal een stukje van Sijbolt en Muurbloempje over….het afgelopen weekend….
Hoe Muurbloem geen haas en punten ving..
De telefoon gaat. Vrouwlief schiet tierend overeind. “Welke halve zool belt er nou op dit tijdstip?!”
Ik kijk op het scherm en weet meteen hoe laat het is. “Mop, deze kan ik maar beter opnemen. Het is De Lens…”
Nog voordat ik goedemorgen kan zeggen, krijg ik de volle laag.
Onze Sijbolt had de hele zaterdag als een volleerd stroper in een schuttersputje doorgebracht. Geen internet, geen voetbal, alleen de natuur en een paar nietsvermoedende hazen die hij hoopte te verschalken. Het werden er slechts 2. Annie zal trots zijn. Helemaal in zijn nopjes was-ie. Tot hij zondagochtend de uitslagen erbij pakte.
VV Zeewolde – NSC Nijkerk 0-4.
“WAT IS HIER GEBEURD, MUURBLOEM?!”
Ik probeer nog voorzichtig een verklaring te formuleren, maar De Lens is niet meer voor rede vatbaar.
“Jij gaat schrijven, Bloem! En niet zo’n liefdesbriefje als de afgelopen weken. Ik wil naam en paard! Anders wordt mijn volgende stukkie niet mals!”
Ik probeer hem enigszins te kalmeren, totdat hij met zijn volgende stelling komt.
“Maar Bloem… het tweede heeft toch zeker wel gewonnen?”
Pijnlijk, hoe ga ik deze brengen.. Wederom een rechtse directe op de kaak.
“Nee, vriend. In de 91e minuut met 2-3 eraf. Eerste helft collectieve werkweigering.”
Even is het stil aan de andere kant.
“SCHRIJVEN, MUURBLOEM!” En hij gooit hem erop!
Daar zit je dan. Zondagochtend, vrouw over de zeik, De Lens over de zeik en Muurbloem met een bot potloodje aan de keukentafel.
Waar moet een kundig analist beginnen?
Eerst het goede nieuws. Het bestaat nog! Muurbloem is van nature een positief ingestelde bloem. Dus laten we beginnen bij de jeugd. Want die liet ons gelukkig niet in de steek! De absolute klapper van de week kwam van onze JO19-1. Die jongens gingen bij ASV Dronten op bezoek en kwamen met een klinkende 2-10 overwinning terug. Kijk, heren van de A en B selectie. Het kan dus wél. Deze week maar eens bij de echt grote jongens kijken op de training?
Bij aankomst op ons mooie sportpark liep ikke direct tegen een bekende houten kraam aan. Voorzichtig om het hoekie gluren en jawel hoor! Daar stond-ie. Onze ouwe Utrechtse zuurstok annex ballenkoning! Samen met vrouwlief, goedgemutst en op zijn vertrouwde stekkie, weer ouderwets gas te geven. Muurbloem had die ballen de afgelopen maanden behoorlijk gemist, maar ze waren weer als vanouds. De satésaus mag volgende keer wel wat meer pit hebben, maar verder geen onvertogen woord. Hulde, over 2 weken weer!
Tien meter verder stoot ik opnieuw mijn grote teen. Ditmaal tegen een heuse minitribune!
Onze Kniepkuttel is blijkbaar alvast aan het warmdraaien voor de grote versie. Prachtig initiatief, alleen had hij kennelijk gedacht dat er toch niemand op zou gaan zitten. Muurbloem heeft de hele wedstrijd kunnen fluiten naar zijn stoeltje.
Dus Kniepkuttel, een vriendelijk verzoek van deze oude veteraan: graag een hele rij erbij. En wel vooraan! Voorkeur 2 naast elkaar op naam. “De Lens en Bloempje”. Ik heb genoeg loodjes gekocht!
Het begon allemaal nog zo mooi. We werden getrakteerd op de nodige nieuwjaar activiteiten, een flinke dosis rook en een twaalfde man die weer ouderwets volle bak aanwezig was. Prachtig om te zien hoe ons VVZ leeft! Leuk georganiseerd, geeft toch iets extra’s aan zo een dag.
De sfeer zat erin, de verwachtingen waren hooggespannen en we konden uitstekende zaken doen op de ranglijst.
Alle ingrediënten voor een mooie zaterdag waren aanwezig. Op één klein detail na. Er moest nog een elftal voetballen. En daar ging het mis. Na vier weken waarin De Lens en Muurbloem de loftrompet hadden gestoken, is het volgens onze stroper tijd voor de lange lat.
“Slijp dat potloodje maar, Bloem!” Nou, daar gaan we dan.
Wat Muurbloem zaterdag voorgeschoteld kreeg, was een collectieve offday van de buitencategorie. Spelers en staf mogen de spiegel erbij pakken. Weinig beleving, nauwelijks overtuiging en een omschakeling waar een gemiddelde dieseltrein nog jaloers op zou zijn. Zaken die de afgelopen weken goed voor elkaar waren. In het leger noemde ze dit vroeger gevechtsbereidheid. Wij lagen echter zaterdag graag op de rug.
Het leek alsof de tegenstander beter was. En het vervelende was: ons eigen elftal deed werkelijk álles om dat beeld te bevestigen. Een aantal voorbeelden..
Ons links backie zat lekker op draaien. Alleen moet die draaimolen inmiddels dringend gesmeerd worden. En voor de goede orde: bij voetballen hoort ook omschakelen en niet wandelen! Vroeger hadden we nog zoiets als inspelen en doorbewegen. Schijnt tegenwoordig een uitstervende kunstvorm te zijn. Zaterdag krijgt u een herkansing, backie. Muurbloem houdt u in de gaten.
Dan onze rappe wingert. Die schijnt bij zijn werkgever een complete voorraad pizzadozen te hebben geconfisqueerd. Anders kan Muurbloem niet verklaren waarom hij de hele eerste helft met twee van die kartonnen exemplaren om zijn schoenen liep. Geen controle, geen gevoel/overzicht, geen peperoni. Inzet zeker, daar ligt het bij hem nooit aan.
Je zou toch denken dat onze beide trainerts hem in de rust even apart zouden nemen.
“Psst Jongen, trek die dozen eens uit en doe je voetbalschoenen aan!” Mama kijkt ook!
Althans, dat had Muurbloem gedaan. Maar nee hoor. Onze vriend kwam na rust gewoon met twee nieuwe dozen het veld op. Extra large. Met dubbele bodem.
En dan onze warrior Bock(ie). Die leest de stukkies van Muurbloem overduidelijk niet. Anders had hij geweten dat we die gratis cadeautjes inmiddels wel een keertje zat zijn. Bij de 0-3 besloot onze krijger nog maar eens vrolijk onder een bal door te springen. Alstublieft, NSC. Strikje eromheen. Veel plezier ermee! Bockiesprong krijgt een nieuwe betekenis.
Aan de zijlijn stond onze Kamelenjas inmiddels op ontploffen.
“We hadden er vandaag meer van verwacht, Muurbloem. Laat ik het hier wijselijk maar bij houden..” ik ben dus ook maar wijselijk weggelopen, stoom kwam uit zijn neusgaten..
Gelukkig zag Muurbloem in de tweede helft ook nog wat lichtpuntjes. Onze aanvoerder maakte zijn rentree en ook onze bruine parel verscheen weer binnen de lijnen.
De twee veteranen lieten zien dat er nog leven in de brouwerij zat door er energie in te stoppen. Dat stemt Bloempje toch weer enigszins gerust.
En laten we wel wezen: ook De Lens schiet niet iedere zaterdag zes hazen uit de wei. Anders was hij zondagochtendwel met een reeënruggie thuisgekomen.
Een collectieve offday. Weinig voldoendes en vooral een gemiste kans om een flinke tik uit te delen aan de concurrentie.
Pietje, de boekhouding klopt nog steeds niet! Tussen alle ellende door heeft Muurbloem op verzoek van Sijbolt uiteraard ook nog even de administratie gecontroleerd. En wat blijkt?
Pietje heeft de kaart van Bibo junior nog altijd niet voldaan! Piet, denk nou niet dat zoiets onder de radar blijft. Muurbloem heeft een geheugen als een olifant, zeker wanneer er afgerekend moet worden. En alsof het allemaal nog niet genoeg was, kreeg ons Tijntje als klap op de vuurpijl ook nog een prent aangesmeerd. Piet, we zijn coulant deze week. Die 2e van Tijntje krijg je voor de helft!
Zaterdag willen we antwoord! Laten we er ook weer geen groter drama van maken dan nodig.
De hunnies om ons heen deden dit weekend namelijk vol overtuiging mee aan het grote puntenmorsen. De schade bleef daardoor gelukkig beperkt. Muurbloem en De Lens verwachten zaterdag een reactie. Geen mooie praatjes, geen excuses en pizzadozen.
Gewoon mouwtjes opstropen, duels winnen, voor elkaar werken en laten zien waarom we de afgelopen weken zo enthousiast over jullie waren. Dan is er namelijk helemaal niets aan de hand.
Tot in Zwolle (als we nog mee mogen met de elektrieke)
Muurbloem